Opisując w największym skrócie ten pomysł, wygląda on jak wymieszanie Uberman i Free Sleeping. Z Ubermana zachowany jest czas drzemki (20 min.) oraz to, że nie ma dłuższego snu, który jest podstawowym założeniem w Everyman. Natomiast największą zmianą, która przypomina mi właśnie Free Sleeping jest to, iż ilość drzemek jest nieograniczona i kładziemy się spać kiedy czujemy taką potrzebę. Jedynym warunkiem jest to, że trzeba wstać po wyznaczonych 20 minutach. Żeby uniknąć sytuacji, że kilka drzemek zlewa się w jedną dłuższą wprowadzono dodatkowo zasadę, iż po przebudzeniu nie można kłaść się z powrotem nie szybciej niż po 20 minutach na nogach. To wszystko brzmi dość dziwnie i chaotycznie, ale ma swoje zalety. Nie trzeba dostosowywać całego swojego planu dnia, żeby odseparować się od świata i przygotować się do drzemki. Jeśli w danej chwili jesteśmy zajęci, możemy przeczekać kilka godzin i spać kilka razy po 20 minut.

Problem w tym, że SPAMAYL stara ułatwić osobie w trakcie okresu adaptacyjnego poradzenie sobie z chęcią położenia się do łóżka przed wyznaczonym czasem. Jednak to moment w którym powinniśmy wstać z łóżka jest najtrudniejszy. W trakcie 2~4 dnia adaptacyjnego, kiedy jesteśmy totalnie niewyspani i teoretycznie mamy dźwignąć się na nogi po krótkiej 20 minutowej drzemce, wyłączenie wszystkich budzików i położenie się do łóżka pomijając obowiązkową przerwę między snem jest tak naturalną rzeczą, że wysiłek jaki musimy włożyć w dostosowanie swojego orgaznimu do SPAMAYL lub Uberman jest praktycznie taki sam.

Decyzje czy warto spróbować SPAMAYL zostawiam wam. Ktoś jest chętny do spróbowania?

Jednak tym razem cały pierwszy tydzień, który jest kluczowy, będzie dokładnie udokumentowany dzięki firmie Zeo. Będą to co prawda wpisy sponsorowane i mogą się przewijać teksty zachwalające działanie ich produkt, ale zawsze jest to dodatkowa porcja solidnych informacji na temat tego jak wygląda ten trudny okres adaptacyjny. Zapowiada się ciekawie.

• Blogi – zamiast grzebać i skakać po pojedyńczych blogach z relacjami z każdego dnia jak komuś idzie z okresem adaptacyjnym, można szybko przejrzeć wszystko w jednym miejscu.
• Forum – masy krytycznej ono nie posiada i zamiast niego polecam bardziej grupę dyskusyjnę na Google, ale zawsze jest to kolejne miejsce gdzie można szukać odpowiedzi na swoje nietypowe pytanie.
• Alarm – prosta aplikacja pomagająca ustawić odpowiednią ilość budzików na odpowiedni czas. Nie testowałem jej, mam swoje sposoby na budzenie siebie i nie mam tak dużego zaufania do przeglądarki, która zawsze może się zawiesić i budzika nie będzie. Gdyby to trochę rozbudować i udostępnić w wersji offline to może by było bardziej przydatne.
• Mapa – to jest miejsce na które chciałbym szczególnie zwrócić uwagę i zachęcić do założenia konta i dodania miejsca w którym się mieszka. Aktualnie na teranach Polski znajdują się 2 pinezki, natomiast na pozostałych krajach jest całkiem gęsto. Daje też to trochę pogląd na to gdzie sen polifazowy stał się popularny. Prym wiodą zdecydowanie Stany Zjednoczone. W Europie Niemcy, Holandia, Belgia i Wielka Brytania.

Najczęściej wspominane artykuły to Why You Can’t Hack Sleep autorstwa dr Michael J. Breus i Polyphasic Sleep: Facts and Myths napisany przez dr Piotr Wozniak. Oba są napisane przez osoby z odpowiednim wykształceniem i wiedzą na temat tego jak nasze ciało funkcjonuje w trakcie snu. Nie mam zamiaru podważać autorytetu w ich dziedzinach. Zresztą na oba artykuły istnieją komentarze osób, które praktykują sen polifazowy od długiego czasu (odpowiednio Does Polyphasic Sleep Work? i An attack on polyphasic sleep), które wytykają nieścisłości w powyższych artykułach. Ciągle jednak główny problemem jest brak dokładnych obserwacji na temat tego czy ciało przypadkiem nie zaczyna funkcjonować w zupełnie odmienny sposób, który aktualnie jest znany. Jedyne obserwacje nad osobą która nie korzysta z tradycyjnego snu jaki udało mi się znaleźć są dostępne w krótkim filmiku, które umieszczałem w starszym wpisie Zarejestrowane eksperymenty na wideo. Obserwacja trwała jednak stosunkowo krótko i była skupiona głównie na tym jakie fazy snu są najbardziej potrzebne dla organizmu. Kiedy zminimalizowano ilość snu poprzez korzystanie z drzemek, okazało się, że organizm redukował wszystkie fazy, a więc sugestie, że w trakcie snu polifazowego organizm szybciej przechodzi do fazy REM, która jest najbardziej potrzebna dla mózgu mogą być chybione.

Możemy więc rozmawiać na temat wpływu snu polifazowego na nasze zdrowie i konsekwencje takie jak wydłużenie / skrócenie życia, ale efekt ich będzie podobny jak rozmowy czy teoria ewolucji / względności jest prawdziwa. Można tego nauczać w szkołach i przyjmować za prawdziwe lub bliskie prawdy, ale należy pamiętać, że to jest TYLKO teoria i dopóki nikt dokładnie nie sprawdzi i nie przygotuje dokładnych analiz, trudno jakiekolwiek słowo brać za pewnik.

Osobom, które chcą spać polifazowo pozostaje obserwować swój organizm, robić regularne badania, a jeśli mają wątpliwości dotyczące swoje zdrowia, niech powrócą do tradycyjnego trybu spania.

Na pytania i wątpliwości które pojawiły się ostatnio w komentarzach odpowiem w najbliższym czasie. Jak życie pozwoli to jutro.

Naprawdę bardzo rzadko choruję i musiało się to trafić akurat na początku tego tygodnia, a nie poprzedniego, kiedy to leżenie w łóżku i odchorowanie paru dni nie było by problemem. Przez chwilę wydawało mi się, że uda mi się pogodzić grypę z okresem adaptacyjnym. Nic bardziej mylnego. Towarzystwo jednego z nich jest wystarczająco męczące, a co dopiero mówić o obu. Sen polifazowy poszedł w odstawkę, leżenie w łóżku, pocenie się, dużo herbat, witamin i innych badziewi. Po dwóch dniach organizm zaczął wracać do normy. Nadszedł więc czas na powród do Ubermana. Jednak nie mam już teraz tyle czasu na analizowanie tego jak długo śpię, jak się czuję przed i po drzemce, jak zmienia się moja koncentracja. Trzeba powoli zacząć wywiązywać się ze swoich zobowiązań, bo zlecenia uciekną i skończy się wygoda pracowania z domu. Za bardzo się już do tej myśli przywiązałem, żeby sobie odpuścić.

Nauczony poprzednimi doświadczeniami przygotowałem się na parę ewentualności. Placebo Sleep Tracks zawsze gotowe do użycia, tym razem na odpowiednio wygodnych słuchawkach¹ (ostatnim razem bolały mnie uszy i niezbyt przyjemnie się tak leżało). Do tego dokładniejsze zapiski z postępu adaptacji, czyli jak szybko zasnąłem, po ilu minutach w stałem, oraz proste testy na koncentracje sprowadzające się do sprawdzenia jak szybko mogę przepisać tekst na klawiaturze². Nie są to środki wyróżniające się podejściem naukowym, ale mają na celu monitorowanie jak szybko mój organizm dostosowuje się do nowego rozkładu snu.

Oprócz tego wszystkiego muszę wspomnieć na temat dużej surowości wobec zaplanowanych drzemek. Większe przesunięcie niż 15 min lub przespanie dłużej niż 35 min powoduje przerwanie okresu adaptacyjnego, regeneracje organizmu przez parę tygodni i zweryfikowanie gdzie popełniłem błąd. Jak na razie jestem pozytywnie nastawiony i mam nadzieję, że ani ja ani moja opiekunka nie będziemy zmuszeni do przerwania adaptacji.

1. Koss Porta Pro – polecam dla wymagających komfortu
2. TypingMaster

Wszystko było by fajnie, jednak nadeszła niedziela i przespałem dodatkowo całe 5 godzin od pobudki o 4 rano do pierwszej drzemki. Za dużo razy już to się zdarzało, a eksperymentowanie ze snem musi być poddane bardzo rygorystycznym zasadom, które zostały sprawdzone przez masę innych osób, które przechodziły pozytywnie okresy adaptacyjne i śpią polifazowo po kilka miesięcy lub nawet lata. Dla mnie oznaczało to przerwę w adaptacji. W przypadku okresu adaptacyjnego do Everymana, efekty uboczne nie są aż tak odczuwalne i uznałem, że mogę nawet nie do końca byś świadomy ile niedoboru snu zebrało się przez całe te 3 tygodnie. Czas na pełny tydzień przerwy wypełniony pełnowartościowym i długim snem przez całą noc.

Nie jestem z tego powodu zbyt pocieszony, bo mam trochę pracy i dodatkowe 4 godziny dziennie bardzo by mi ułatwiły realizowanie projektów na czas. Ryzykować jednak nie mogę. Muszę dać okazję na ponowne zebranie sił przez mój organizm. Spróbuje też wykorzystać okazję i wybrać się w jedną dłuższą podróż, która nie była by możliwa w trakcie okresu adaptacyjnego.

A po zakończeniu odpoczynku przyjdzie czas na okres adaptacyjny, jednak tym razem najprawdopodobniej będzie to Uberman. Mnóstwo rzeczy w moim życiu się zmieniło przez ostatni tydzień i istnieje duże prawdopodobieństwo, że będę miał pełną kotrolę nad każdą godziną swojego dnia i spanie co 4 godziny nie będzie wyzwaniem. Może jedynie w przypadku niedzieli, kiedy to widze się z przyjaciółmi i wcześniejsze ich opuszczenie jest dość trudne.

Do zobaczenia za tydzień.

Z drzemkami w ciągu dnia nigdy nie miałem za wielu problemów. Wydłużały się może jedynie o 5 minut zanim wstałem i zorganizowałem się do działania. Natomiast główną bolączką jest wstawanie po 3 godzinach snu w ciągu nocy. Na tym momencie dnia skupiają się w większości wszystkie moje zabiegi, żeby udało się obudzić. Jednak z powodu braku pomocy z zewnątrz większość z nich odnosi wymierny skutek. Na czym taka pomoc miała by polegać i dlaczego może być skuteczna napiszę w najbliższym czasie. Tymczasem wracam do swojej pracy.

Najgorszy jest jednak fakt, że wróciłem do domu idealnie na 1:00, bez problemu obudziłem się o 4:00, ale jakoś tak zabrakło motywacji, żeby usiąść i zacząć pracować. Zamiast tego wyleżałem praktycznie cały poranek, aż do pierwszej drzemki. Tak jak wystarczyło mi dyscypliny, żeby opuścić imprezę o właściwej porze, tak zupełnie jej zabrakło nad ranem, żeby trzymać się „rozkładu jazdy”. Ma to jednak swoje plus. Przy biurku znów mogła mi towarzyszyć kawa, której od czasu do czasu mi brakuje, nie ze względu na efekty pobudzające, tylko sam jej smak. Trzeba jednak poczekać z miesiąc, jak już ciało się dostosuje, żeby móc ryzykować picie jej pomiędzy drzemkami. Póki co pozostaje abstynencja kofeinowa.