O wiele lepszym i bardziej uniwersalnym rozwiązaniem jest znalezienie osoby, która będzie chciała nadzorować nasze pobudki. Najlepiej jeśli mieszka razem z nami, jednak efekt dzwoniącego telefonu jest równie skuteczny. Nasz mózg kojarzy go z sytuacją awaryjną i jest w stanie na tyle oprzytomnieć, żeby odebrać połączenie i przyłożyć słuchawkę do ucha. Dalej zaczyna działać prosty mechanizm pobudzania mózgu rozpoczęcie rozmowy (najprawdopodobniej z początku w dość bierny sposób). Ludzki głos jest świetny bodźcem do pobudki. Idealnym dowodem na to jest możliwość zamówienia budzenia w poważnych hotelach. Czyżby zakładali, że ich klienci są na tyle durni, że nie potrafią skorzystać z budzika? Wątpię. Kilkuminutowa rozmowa powinna wystarczyć do upewnienia się że druga strona jest na tyle przytomna, że pójdzie wziąć zimny prysznic i przygotuje sobie posiłek zamiast położyć się z powrotem do łóżka.

Oczywiście najelepiej by było gdyby ta druga osoba sama była zainteresowana snem polifazowym. Wstawanie w środku nocy, żeby upewnić się, czy my wstaliśmy jest mało wdzięcznym zajęciem i wymaga dużego zobowiązania i zrozumienia jak trudna jest pobudka w okresie adaptacyjnym. Odradzałbym jednak bieganie od jednej do drugiej osoby przekonując ich do eksperymentu. Jak duży wysiłek i ile determinacji potrzeba, żeby przebrnąć przez pierwszy miesiąc trudno wytłumaczyć jeśli ktoś sam tego nie przeżył.

Powodzenia w poszukiwaniach. W razie niepowodzenia piszcie do mnie.